İsmini Veremediğin Bir Masal Kahramanındım

"yalnız kalmalıyım" dedi.
yalnız kalmalıydı biliyordum..yalnızlığı bensizlikle karıştırdı.
dokundukça hassaslaşan teninden beni afaroz etmek ona yalnızlığı tattıracaktı,öyle sanıyordu.
"yalnız kalmalısın"dedim.
yanından ayrılmadan bekledim..
"git o zaman" dedi.
"bensizlik yalnızlık mı?" dedim.
Oysa hiçbir zaman 'biz' olmamıştık ki gitsem teke düşecekti adın!
Ne zaman beni görebildin yastığının ucunda 'ki benden seni eksiltmeye kalkıyorsun?
"gidiyorum" dedim.Sustu..
bunun anlamını bilmiyordu.
Gidişin ifadelerle anlatılamadığını,yalnızlığa kavuşamazsın dediğimi duymuyordu.
benim kalabalığım fazla geldiyse elbette giderim ama tek kişilik bir kalabalığı kaldıramayan bedeni kendi başınalığında kaç boşlukta yok olacak bilmiyordu.
kendini ittiği çukurları görmüyordu.
" dur! " diyemedi.
onca yılın hatırna dur demesini istemezdim..yılların hatrını kıralı çok oluyor sende bilirim.
ama büyüyen gözbebeklerim hatrına "gel köşemde sessizce otur." diyemedi.
ne çok söylenecek söz sakladık yastıkların altına..
alıp birini bile önüme sermedi.
gitmemle bitmez biliyorum,söylediklerinle bitecek kalabalığın..
'bir masal kurdun..beni aldın..beni kalabalıklaştırdın..senle benden öteye gidemeyen bu kalabalıkta kulaklarını sağır yaptın.beni yaktın.'


N.