Bir roman yazdım sevgili..kaybetmeyen aşklar adına.tuttu aşkı saçlarından bazısı yerden yere savurdu tellerine ayırdı yok etti.öyle bi kahraman kurdum ki kafamdaa canını yaktıkça yaktı aşkın.aşk güldüren kahramanları sevmiyormuş meğer.müsrif olucakmışsın.yakıp yıkıcakmışsın hatta.hapsediyomuş içine seni böylece.suçluları seviyormuş.en adi suçtan yatanlarmış aşkın baş kahramanı.bi roman yazdım kirpiklerimle..yazdıkça kurudu,yazdıkçaa döküldü,akıp gitti sayfalardan.senden can almak istedim yakar topta bir defa..romanıma can verebilmek için.oyun sandın aşkı..bunu biliyordum..can almak istedim.olmadı..gözlerim can verdi önünde..kirpiklerim defalarca döküldü tenine..bir sayfa istedim teninden..doya doyaa akabilmek için içine..içim geçsin istedim yüreğine. az geldi kitaplar..kitaplara yazılmadı aşk sevgili.varlığını ekleyemedim varlığıma.donup kaldı öylece..roman kahramanları gelmedi kurtarmaya beni..o koca kahramanım vardıyaa sayfalarca anlattığım..öylesine korkakmış ki sevgili.sen bilmezsin elbet,öylesinee korkakmış ki hiç yazıldığı gibi sarıp sarmalamadı
beni.bekledim..bekledim..sarmadı yüreğimi.kitaplar yandı.bedenim yandı.içim yandı.bir dere gelipte önümden akmadı.veda ne bilmemişti cümlelerim..kalbim veda etti sözlere dokunmadan..


ηª.