ne söylesem,ne beklesem..

ne büyük bir adım atıpta geçtim bir anda karşıya..karşısı ıssız karşısı sensiz.senin karşında yapayalnız..sen bir ucundasın bu seçtiğimiz hayatın..benim takatim yok yanına koşamıyorum..elimde değil yapamıyorum..her gün eksiliyor parmak uclarımdan teninin izleri..izlerine kal diyemiyorum,dilim varmıyor..sana kal diyemiyorum ki desem belki bu yağmur beni üşütmek yerine yanında uyutacak.."gel" de.gözümün içine bakıp adımı dolu gözlerle söyle..al beni yanına ve bırak bitmesin bu gece..biz bitmeyelim bu geceyle..benim adını isim hanemle bütünleştirdiğim sevgilim..benim canını canıma varlığına varlığıma eklediğim sevgilim.sensizlik ne boktan bi duygu biliyo musun? ama memnuniyetsizlik değil sensizlikte yaşadığım,yanlış anlama.buna ölüm diyoruz.bitkisel bi ölüm.hayatın en yeşil hali sensizlik.huzur dersin belki sen bu yeşilliğe..adını söylemeye cesareti kalmayınca dilimin en yeşilinden bi ölüm aldı bütün hislerimi..ben varamadığım gecelere,varamadığım yollarına binlerce cümle kuruyorum.olmuyor.ne desem.toparlayamıyorum şu aptal ne dediğini bilmeyen cümleleri.yokluk işte en hakiki gerçek.senin olmayışın.sensizliğin tanımı yokmuş meğer bende.uzunca sarpasaran cümlelerden ibaretmişim.Ben sana gel demeye yetmeyen dilime sabahın aydınlığında başlayıp gözlerimde gün kararana kadar beddua sıralıyorum.yolu yarılamaya yetmiyor dermanım.yok dermanım sana koşmaya.bu aptal halimden kurtuluş yok.bir isim daha yok bu dünyada ezberlenecek.adın adım gibi ve ben kendi kimliğimi ucuz bi tüccara sattım bencilliğime son vereyim diye! şimdi bir başına isimsiz ortalıklardayım.ortalığın en ala delisiyim ve yoldan geçene kendimi anlatmaya çalıştıkça artıyor çaresizliğim.ulaş bana,kanın bulaşsın kanıma.bir nefesine ulaşmak için çırpınırken ne demek biliyo musun nefessiz kalmak? senin nefesinle mi yaşıyormuşum ben.al işte.. yine beddualar kendime.bak gözlerime..ama ışıldasın gözlerin.gel diyemem bana getirmezsen parıltını diye..gel diyemem bana getirmezsen gökhanımı diye.adın adım gibi.ve parmak uçlarım siliyor izlerini..avuçlarım yanıyor.avuçlarım buz kesiyor.yaz geçiyor kış geçiyor.bir yokluk ki almış başını gidiyor.buna bir tanım yok.burda bir yalvarma yok.dilenme yok.en mahçup halimle duruyorum yolun ortasında.en ortasındayım bu başlangıcın.canımın acısı elimde,yağmurun soğuğu bedenimde.ben delilerin baş tacı,aşıkların en rezil rüsvası.gel oturup bir çare bulalım bu halime..

n.arıkan