Güzel bir kitap adı duydum.
aldım okumadım.
kaldığım sayfa bu. bu sayfada kırıklar başladı ben kırıklarla kaldım.
ayraçlara kıydım ilk,tek tek birileriyle paylaştım.
kaldığım cümle şu.
orda neler sakladım.
sana getirdim bu kitabı çünkü.ben kırılmalara dayanamadım.
çünkü sen sert bir kalbe,cam bir ruha sahipsin.
kırılmaları iyi bilirsin.
neresinden tutarsan can yakmaz bilirsin.
ben bu kitabı bitiremedim,bitiremediklerime eklemedim.
rafımda yer sahibi olamadı ama gözüm daha az görür oldu;gözlüksüz okuduğum sayfalardan sonra.
ilk kırılmadan son kırılmaya ne çok sayfa yitirecek kim bilir.
bittiğine eminim o da üzülecek.
istersen sende bitirme bu kitabı.
hayatta tek yarım kalan o olmayacak ya?
hayatta nerelerden başlarız tekrar yaşamaya.
cam ruhuna perde bulamadıkça ,
avuçlarıma avuç.
ne kadar yaşamış sayılırız,kırıkları nerede saklarız?
"hey gidi şairler ne dizeler eskitirler.
ben bir göremedim eskiyenleri.ben hep eskimeden attım tüm yenileri."
NA.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder