Kafama bir şey takıldı bugün.Mutlu oldugumuz, bizi mutlu eden şeyler hakkında.
Gerçekten ne kadarıyla mutlu olabiliyor insan?
Hep iyi şeyler arzuluyorum.Başıma gelen şeyleri suçluyor,geçip giden zamanın ne kadar boşa geçtigini düşünüyorum fakat istedigim şey bana yeter mi ? bunu da bilmiyorum.Güzel şeyler yaşıyorum aslında şu sıra ama beni ne kadar mutlu edebilir ki ? Her mutluluk bir korku doguruyor yüregimde.Karın boşluklarım, nefes alan her hücreme yeni bir korku yerleşiyor.Kazandıkça kaybetme korkusu artıyor insanın.Peki neden hala daha çok mutlu olmak istiyoruz? Bunun hakkında daha çok düşünmek istiyorum.Ama zamanımı boşa harcamaya o kadar alışmışım ki.. Kendimi bir bırakınca toparlaması zor oluyor.Alışkınım neyse ki bir noktada duracagımı biliyorum ve aslında beni sadece yine benim toparlayabilecegimi ne yazık ki herhangi bir destegin çözüm olamayacagını biliyorum.Bu nedenle dost denilen şey hakkında düşündügümde yanımda kötü günde arayamıyorum onları.Benim için dost gülerken beni yanlız bırakmayandır.Çünkü ben yanlız aglamayı sevenlerdenim. Biraz şairane bir hitap gibi görünse de aslım bu.Mutlulugu fazla beklemeye gerek yok.Canımızın daha çok yanıcagına eminim onunla birlikte.Her zaman dikene katlanmak zorunda degiliz,  elimiz yeterince kanamadı mı zaten ?