rüzgarın değmediği tek şeydir aşk..

" Umarım olan biten sadece budur.yani sen "yanındayım" dediğinde gerçekten yanımdasındır ve ben bir an olsun şaşıpta bakmam başka yöne.."

Bugün rüzgar bile esmedi yüzüme hafif birşey savurdu insanları dışardan hafif gözüktü yani..insanların üstüne üstüne yürüdüm,ben yürüdükçe onlarda üstüme geldiler..saçları havada uçuşanlar,gözlerini kısanlar..anlamadım önce; meğer rüzgarmış bu savıp savuran bunca insanı..değmedi bana..bir yağmur tanesi dokunupta ödüllendirmedi tenimi.. Bugün yanlızlık denilen şeyi bir daha adlandırdım kendimce..susuzluk gibi birşey oldu yanlızlık bedenimde.. bedenime değmeyen yağmur gözlerime işlemiş olacak ki böylesine akıp gidiyorlar yine yanağıma dokunmadan ve eksilerek her bir ilerleyişinde.. 

En son nerde hissetmiştim bu yüzü böyle..en son nerde esmişti yüzüme rüzgar.. hatırlanması güç değil ama hatırlaması çok güç,kemiklerim dayanmaz kırılıverir..bilmiyor muyum sanki? 

Organlarım birbirine delicesine çarpıyor düşününce.Dokundun hafifçe yanağıma..avuçların yanağımı aşıyordu gözlerime değdi parmak uçların,ovundu biraz..ovdukça güçlenen hücrelerim renk verdi yüzüme,avuçlarına doldu taştı içimin renkleri..ve birden dondu herşey,elini çekmeye başladın saçımı kulağımın arkasına alıp alnıma dokundun..yemin etti tenim bir daha hissetmemeye.. 

Bir adım,bir adım daha ve bir adım daha.. ilerleyişin çok sürmeyip binecektin arabana tekerlek dönüşlerini sayamazdım elbette,başaramadım da zaten.. o şaşkınlığı azaltmanın yollarını arıyordum sadece ve sadece daha çok acı bırakıyordum geceye.. bir garip,hissiz,kimsesiz,yapayanlızdı gidişin..yani ben bir ağaca yaslansam o yanacak,bir taşa otursam ikiye ayrılacak,kıyılara vursam çekilip yok olacak; bütün felaketler beni bulacaktı.biliyordum.

Dokunmadım hiç birşeye..sızıların sesleri yavaşça yükseliyordu kulaklarıma..olur muydu gerçekten? dedim kendi kendime..yani burası değilde bir başka şehirde olsaydı bu gidiş yine böylemi inleyecekti yüreğim kulaklarımda? 

her şehirde aynı mı yanacaktı canım ve baktığım her saatte böyle geçmeyecek donacakmıydı zaman? yürümeyi denedim bir yerlere.

Saat sordum sordukça daha da dondum.. 

Hissetmiyor,duymuyor,ilerlemiyor öylece görüyorum birşeyleri..

Zamanın akmaması için yalvaran onca insana sitem edip hafifletmeye çalıştığım şu sancı bir nebze olsun çekilmedi damarlarımdan.. 

Kalbim bana ihanet etti kanımı dondurup acımı pompaladı damarlarıma.ve aklım.. Dur! demedin bu defa.

İhanetin sebebi yoktur bilirim.. gidişinin de yoktur.

Sebepler sebepsizce bir şekilde fazla! ve sebepsizce gereksiz. 

Can yanıp kavruluyor.. hissizliğin adını değiştirdim.Dondu bedenim mevsimleri duyamaz oldu.. Yetiş! diyorum yetiş! varılmayan yol yoktur.. yürüdüğüm yol ise hiç. gidişindan daha az vakit alır dönüşün. 

Bul yolumu,var yoluma.. 

                                           morganlefay.